Posts Tagged ‘பேத்தி’

வயதானவர்களை ஒதுக்குவதும் சமூகத் தீவிரவாதமே.

ஏப்ரல் 1, 2010

வயதானவர்களை ஒதுக்குவதும் சமூகத் தீவிரவாதமே.

இந்திய சமூகம், நிச்சயமாக உலகத்திற்கே வழிகாட்டி. இது ஏதோ பெருமைக்காகச் சொல்லப்படும் வார்த்தைகள் அல்ல.

ஆனால், கடந்த இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலான காலகட்டத்தில், கூட்டுக் குடும்பங்கள் சிதற, தனிப்பட்ட நபர்கள் நகரத்தை நோக்கி செல்ல-செல்ல, “குடும்பம்” என்ற நிலை “கணவன் – மனைவி” என்ற குறுகிய வட்டத்தில் அடங்கிவிட்டது. பிறகு அவர்களது குழந்தைகள் சேருகின்றனவேத் தவிர, அந்த “கணவன் – மனைவி” குடுமத்தில் அவர்களது பெற்றோர்கள் சேர்க்கப்படுவதில்லை. பெரும்பாலாக விலக்கப்படுகிறார்கள். அதற்கு, பெரும்பாலும் மனைவியே காரணம் ஆகிறாள் – அதாவது மாமியார்-மறுமகள் பிரச்சினை வந்து விடுகிறது. மற்ற பிரச்சினைகள் வேறு.

ஆனால், குழந்தையாகப் பிறந்து வளர்ந்த மனிதன், அதே மாதிரி நிலையைத்தான், முதுமையிலும் அடைகிறான். கருவில் வளைந்து இருந்து, வெளியில் வந்து, நிமிர்ந்து, நடந்து, வாழ்ந்து, முதிர்ந்து, பிறகு வளைந்து, சுருங்கி அதே நிலையை அடைகிறான். அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள தாய்-தந்தையர் தேவைப்படுகின்றனர். அதாவது, மகன் – மகள்கள் தான் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். ஆனால், இன்று ஒதுக்கப் படுகிறார்கள்.

மனதில் பாசம், பந்தம், இரக்கம், இருந்தால்……………..தம்மால் முடிந்தால் வைத்துக் கொள்கிறார்கள்……….பார்த்துக் கொல்கிறார்கள்…………………இல்லை……………..வெளியே அனுப்பப்படுகிறார்கள். “முதியோர் இல்லம்” என்றதும் உருவாகி விட்டது, அனாதை இல்லம் போல! ஆமாம், ஒரு நிலையில் இவர்களும் அனாதைதான்!  பெற்றோர்களால் ஒதுக்கப் பட்டவர்களும், ஒதுக்கப்பாடும் பெற்றவர்களும் தான் இன்ற்ய் அனாதைகள் ஆகிறார்கள். ஆகையால் “முதியோர் இல்லம்”  நிரந்தரமாகி விட்டது. பணம் இருப்பவர்களே பணத்தால் தமது பாசங்களை அங்கு மாற்றி விடுகின்றனர்.

மற்றவர்களின் நிலையோ, மிகவும் கஷ்டமான நிலைதான்.

ஏழைகள் என்றால் பணக்கஷ்டம்.

சகோதரர்கள்  / சகோதரிகள் இருந்தால் பாசக்கஷ்டம். அவன் / அவள் பார்த்துக் கொள்ளடட்டுமே என்ற மனப்பாங்கு! ரொம்பபோனால் “நான் வேண்டுமானால் மாதம், மாதம் பணம் கொடுத்து விடுகிறேன்”.

பெற்றோர்களினால் வரும்படி, சொத்து, முதலியன இருக்கின்றன, வரும் என்றால் அவர்களை வைத்துக் கொண்டு மாரடிக்கத் தயாராக உள்ள “கணவன் – மனைவி”களும் உள்ளனர்.

இல்லை “ஆயா” வேலை செய்யத் தயாராக இருந்தாலும், ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

இன்று பெரும்பாலான பெற்றோர், மாமனார்-மாமியார் இந்த வேலையைத் தான் செய்து வருகின்றனர். அவர்களோ தங்களது பேரன்-பேத்திகளுக்குத் தானே செய்கிறோம் என்று இருப்பார்கள். ஆனால், வயதாகிவிட்டபின் அந்த பேரன்-பேத்திகளுக்கு குறைந்த பட்சம் பாசத்தையாவது திரும்பக் கொடுக்கிறார்களா என்றால், இல்லையென்றே சொல்லிவிடலாம்!

வீட்டுக்குக் காவலாக உபயோகப் பட்டாலும் சந்தோஷமே. கணவன் – மனைவி இருவருமே  வேலைக்குச் செல்லும்போது, அவர்கள் தேவைப் படுகிறார்கள். மனை பிரசவமாகினால் தேவைப்படுகிறார்கள். அதேமாதிரி, பிறகு “டெலிவரி”, குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளுதல்…………………சுருக்கமாக “ஆயா| வேலைப் பார்க்கத் தேவைப் படுகிறார்கள்.

ஆனால், பாவம், அவர்களுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றதும், பிரச்சினை வந்து விடுகிறது.

இந்தியக் குடும்பங்களில் ஆண் குடும்பத் தலைவன் என்பதனால், அவன் தனது பெற்றோர், ஏன் தாத்தா-பாட்டி, சகோதர்கள், சகோதரிகள் எல்லோரையும் வைத்துக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற தார்மீகக் கடமை உள்ளது. நிறைய பேர்கள் அந்த கடமையைச் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால், இப்பொழுது மாறிவிட்டது. ஆகையால், அத்தகைய முதியோர்கள் ஒதுக்கப் படுகின்றனர்.

சமூகம், நாடு, அரசியல், சட்டம்……………..முதலியன இவர்களைப் பற்றிக் கவலை படுவதாக இல்லை.

“எய்ட்ஸ்”க்கு கோடி-கோடிகளாக விளம்பரத்திற்காக செலவழித்து-கொள்ளையடிக்கும் பணத்தளவில், ஒரு பங்குகூட இந்த முதியோர்களுக்கு செலவிட திட்டம் இல்லை.

இங்கு பணம் முக்கியம் என்றாலும், சேவை – பணிவிடைச் செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் முதலில் இருக்க வேண்டும்.

காசுக்காக வேலை செய்யும் ஆயாக்களிடமும், நர்ஸுகளிடமும் / செவிலியர்களிடமும் பாசத்தை எதிர்பார்க்க முடியாது. 10 – 5 இல்லை 9 – 6 என்று மணிபார்த்து வேலை செய்து சென்று விடுவர். அதுமட்டுமல்ல, அவள் வந்து வேலைசெய்வதற்கான நிலையை நாம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கவேண்டும்.

அத்தகைய பாசம் என்ற கட்டுக்குள் உள்ள மகன் – மகள்களுக்கே இல்லையென்றால் மற்றவர்களிடத்தில் எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஒரு கிழச்சகோதரன் தனது கிழச்சகோதரிக்குக் காட்டும் பாசத்தைக் கூட மகன் – மகள்கள் காட்டுவதில்லை.

நாளைக்கு இவர்கள் அதே மாதிரி தாத்தா-பாட்டிகள் ஆவார்களே அப்பொழுது அவர்களுடைய நிலை என்னவாக இருக்கும் என்று அவர்கள் யோசித்துப் பார்த்தாலும், பார்க்காவிட்டாலும், உண்மையை அவர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

மாமனார்-மாமியாரை வைத்துக் கொள்ள தயாராகவுள்ள மருமகன்கள், பெற்றோரை வைத்துக் கொள்ளத் தயங்குகிறான்.

வேதபிரகாஷ்

01-04-2010

தெருவில் கைவிடப்பட்ட முதியவர் : உயிருக்கு பேராடும் அவலம்
ஏப்ரல் 21,2010,00:00  IST

Important incidents and happenings in and around the world

மதுரை:மதுரை கிருஷ்ணாபுரம் காலனியில் மூன்று நாட்களாக தெருவில் கைவிடப்பட நிலையில், முதியவர் ஒருவர் உயிருக்கு போராடி வருகிறார்.கடந்த 17ம் தேதி மதுரை நகர் பகுதியில் இரவு பலத்த மழை பெய்தது. கிருஷ்ணாபுரம் காலனி பகுதியில், அப்போது மின்தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. மின்சாரம் வந்த போது, கிருஷ்ணாபுரம் பஸ் ஸ்டாப்பில் உள்ள நிழற்குடையின் கீழ் 70 வயது மதிக்கத்தக்க முதியவர் ஒருவர் முனங்கியவாறு கிடந்தார்.

பொதுமக்கள் கூறியதாவது: மழை பெய்து கொண்டிருந்த போது, ஒரு ஆட்டோ அந்த பகுதியில் வந்து நின்றது. அதில் இருந்த ஒரு நபர் இந்த முதியவரை அப்பகுதியில் இறக்கிவிட்டார். இருட்டாக இருந்ததால் ஆட்டோவையும், இறக்கிவிட்ட நபரையும் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. முதியவர் அங்கேயே கிடந்தார். மறு நாள் காலையில், நாங்கள் 108 ஆம்புலன்சிற்கு போன் செய்தோம். அவர்கள் ‘இந்த முதியவரை எடுத்துச் செல்ல முடியாது’ என மறுத்துவிட்டனர். அவர் பலம் பெறுவதற்காக சத்துமாத்திரை மற்றும் ஊசி போட்டுச் சென்றனர்.

தல்லாகுளம் போலீசாரையும் தொடர்பு கொண்டோம். அவர்களும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. தொடர்ந்து இப்பகுதி மக்கள் இந்த முதியவருக்கு உணவு அளிக்கிறோம். குடும்ப பிரச்னை காரணமாகவே அவரது உறவினர்கள் அல்லது பிள்ளைகள் இங்கு கொண்டு வந்து விட்டிருக்கலாம், என கருதுகிறோம்,” என்றனர்.அவரிடம் நாம் விசாரித்த போது, ” தண்ணீர், டீ தாருங்கள்’ என கேட்டு பருகிக் கொண்ட அவர், தன்னை பற்றி கூற பேச மறுத்து விட்டார்.

உடல் நலம் குன்றி, மனஉறுதி தளர்ந்து, வயதான நிலையில் தெருவோர திண்ணைகளை தேடி அலையும், அவரது பரிதாப நிலையை உணர்ந்து உறவினர்கள் வந்து காப்பாற்ற வேண்டும், இல்லையேல் கருணை உள்ளத்துடன் செயல்படும் முதியோர் இல்லங்கள் அல்லது தொண்டு நிறுவனங்கள் இவருக்கு மறுவாழ்வு அளிக்க வேண்டும்.